Pismo "Czartak"
W połowie grudnia 1921 roku porzucił Zegadłowicz pracę w ministerstwie i wyjechał do Gorzenia Górnego, zabierając z sobą cały przygotowany materiał do pierwszego numeru "Czartaka", aby wydać go u wadowickiego drukarza, F. Foltina. "Czartak" spotkał się na ogóJ z życzliwym przyjęciem wśród czytelników. Pod firmą "Czartaka" zaczęły równocześnie wychodzić tomiki skupionych wokół pisma poetów. Zegadłowicz nakładem "Czartaka" wydał jedenaście pozycji. W 1923 roku - Powsinogi beskidzkie, Kolędziołki beskidzkie, Zielone święta, poezje i medytacje, Wielka Nowina w Beskidzie, Niam-niam. Antologia poezji murzyńskiej, która była mistyfikatorskim tomem wierszy ułożonych przez Zegadłowicza i Kozikowskiego. Ponadto nakładem "Czartaka'1 wydał w 1924 roku poemat Kantyczka rosista, tragedię w trzech aktach Lampka oliwna, misterium balladowe Nawiedzeni, "misterium balladowe w siedmiu sferach' Noc świętego Jana Ewangelisty oraz poemat pt. Przyjdi Królestwo Twoje, zaś w 1925 roku zbiór sześciu ballad Gody pasterskie w Beskidzie.
Powsinogi beskidzkie tworzą kompozycyjnie zwarta całość, "wywołały - stwierdza Julian Krzyżanowski - entuzjazm i swą barwnością na pozór bezprzykładną, i swym humanitaryzmem, i nade wszystko domieszką łatwych efektów religijnych. Łatwych, bo z miejsca już w Wielkiej Nowinie zmanieryzowanych, rozszerzonych o unowocześnione motywy, apokryficzne i legendarne, przyjęte z opowiadań o dzieciństwie Jezuska". Pierwsze wydanie Powsinogów wyszło z okładką, jak i ilustracjami wykonanymi przez samego Zegadłowicza, który podejmował również próby malarskie.
Kolędziołki beskidzkie, w których dominuje fantastyka balladowa i legendowa, są zbiorkiem "drobiazgów w znacznej mierze groteskowych - pisze Julian Krzyżanowski - tu i ówdzie rozmyślnie niezdarnych, programowo sprymityzowanych, niby świątki wiejskie, którym je przypisano... Drugim czynnikiem wyznaczającym charakter kompozycji obrazów kolędziołkowych są sny...".
Sięgnięcie do tematyki wiejskiej, do poezji ludowej ściśle się wiąże z powrotem poety do rodzinnego Gorzenia, do beskidzkich gór i lasów, w których jest rozkochany. Wszelkimi sposobami starał się utrzymać skromną ojcowiznę. Kiedy próby prowadzenia królikarni nie dały rezultatu, dzięki uzyskanej od Ministerstwa Kultury i Sztuki subwencji założył warsztaty kilimiarskie, aby tą drogą znaleźć źródło dochodu. W dwóch izbach domu gorzeniowskiego założył warsztaty pod wyimaginowaną firmą: Towarzystwo Miłośników Beskidu Zachodniego - Warsztaty Kilimiarskie. Ideą tego przedsięwzięcia było propagowanie przemysłu tkackiego na wsi. Zegadłowicz sam zajmował się kupnem i farbowaniem wełny, sam
uczył wiejskie dziewczęta tkactwa. Jesienią 1922 rok urządził wystawę kilimów, która spotkała się z dużyi uznaniem. Dzięki niej otrzymał koncesję na szkołę zi wodową kilimiarstwa beskidzkiego. Kilimiarnda jednał że przynosiła poecie więcej zgryzot niż korzyści, brak mu bowiem orientacji w skomplikowanych problemach ekonomicznych.
Piętrzące się kłopoty materialne nie wytrąciły poecie pióra z ręki. W 1927 roku odnotowała Zuzanna Rabsk że autor Kolędziołek "mieszka w białym dworze, w j snej świetlicy pełnej książek i świątków i tam twor z seraficką pogodą, wsłuchując się w szepty własnej d szy i szepty ziemi. Przemierza tę ziemię własnymi stop mi, bratając się z ludem, który ją zamieszkuje, a gdy: drogach, gdzie się >bożą i kapliczą wierzby i topoli spotka jakiego powsinogę beskidzkiego, przez które usta przemawia prymitywna dusza ludu, pisze o ni balladę". Tak powstała jego Ballada o Wowrze, powi nodze beskidzkim, świątkarzu, o Bogu prawdziwy i Chrystusie Frasobliwym rzeźbiącym patrona B skidu, którą wydał własnym nakładem w 1924 rok Długie lata łączyła poetę przyjaźń z bohaterem ballad Jędrzejem Wowro (1864 - 1937), kiedy zmarł, Zegadł wicz napisał kilka prac "o życiu i pracach świątkarz; złożyły się one na przygotowaną do druku przez Edwa da Kozikowskiego książkę pt. O Jędrzeju Wowrze, sn cerzu beskidzkim, wydaną w 1957 roku.
W latach 1924 - 1926 ogłosił poeta jeszcze następuj ce zbiorki: Godzinki, Gorzkie żale, Zwiastowanie, Miedza, Ziarna na opoce (1926), bibliofilskie wydanie fragmentu poematu Krąg (1926). "Łatwość - pisze Julian Krzyżanowski - rzucania na papier tysiąca słów podyktowała mu całe serie lirycznych pogawędek z Bogiem na temat szczęścia, którym rozmowy te przepełniają serce ludzkie. Toteż przerażająca monotonia wyznań Kantyczki rosistej, Przyjdź Królestwo Twoje, Gorzkich żali, Widm wskazówek przypomina lirykę dewocyjną naszych pisarzy barokowych. A przecież właśnie struny religijne', umiejętnie w chwilach szczęśliwych uderzone, pozwoliły Zegadłowiczowi wziąć >lot swój najwyższy*, wypowiedzieć pewne doznania religijne w sposób tak doskonały, że podobnych wypadków niewiele znają dzieje naszej liryki".
